تاريخ : دوشنبه ٢۱ امرداد ۱۳٩٢ | ۸:٤٠ ‎ب.ظ | نویسنده : عابر کوچه های ابر

امان از این حواس پرت پرتم

امان از این دل پر درد دردم

امان از این غم و اندوه و ملالت

دمادم بنده هستم در خیالت

امان از چشم زیبای نگارم

همی دوست دارم که باشد در کنارم

امان از خنده لبهای یارم

که هست چون غنچه گل از برایم

امان از پیچ زلف و خم ابرو

که چون گل باشد و او را کنم بو

امان از قد و بالای بلندش

از  آن موی بلند چون کمندش

امان از ان همه ناز و ادایش

از آن نازک صدای دلربایش

امان از خال کنج لب او

که دل را میکشد هر دم به هرسو

                           عابر کوچه های ابر