تاريخ : پنجشنبه ٢۱ شهریور ۱۳٩٢ | ٢:۱٥ ‎ب.ظ | نویسنده : عابر کوچه های ابر

بود یارم پری رو  و پری خو                         چه زیبا و چه شیرین و چه نیکو

کلامش قند و لب قند و سیه مو                   فراوان پیچ و تابی داده گیسو

دهانش چشمه آب حیاته                          لبان نازکش قند و نباته

ولی دیدار او کی باشه حاصل                    همی دانم که جزء مشکلاته

کمر باریک من بالا بلنده                            کمان گیسوی من گیسو کمنده

سه چشم و گل اندام و پری رو                  لبان نازک او همچو قنده

دو چشمش همچو دو بادام دیدم                دلم صید و دو زلفش دام دیدم

چو نوشیدم می مهر و محبت                    جمالش را درون جام دیدم

بیا ای بلبل باغ دل من                              که بشکفته به باغ دل گل من

گل باغم بود نامش محبت                         بزن فالی بیا ای بلبل من

بتار زلف و چشمان خمارت                         به لبها و به روی گل ، انارت

تو را می گیرم آخر ای دلارام                      کنم جان و دل خود را نثارت

ز روی تو گلی بهتر ندیدم                          گلی خشبو تر از رویت نچیدم

چو دیدم روی تو در آسمانها                      شدم مست و گریبان را دریدم

شبی روی تو را دیدم به خوابم                  نمودی با رخ زیبا کبابم

بخوابیدم ، به خوابم آمدی دوش                شرابم دادی و گفتی نما نوش

گرفتم می ز دست چون گل تو                  بخوردم تا شدم سرمست و بیهوش

تو را در خواب دیدم نازنینم                       بدیدم روی یار مه جبینم

نهادم دلبر تناز خود را                             به روی سینه و قلب غمینم

نمی خوابم مگر با یاد رویت                     شبم تاره ، شبم تاره چو مویت

بیا تا روی زیبایت ببینم                           بیا مستم نما ، مستم ز بویت

به بالینم بیا بیمارم ای گل                      بیا پیشم که بی غمخوارم ای گل

اگر چه سر به بالین می گذارم                به یاد روی تو بیدارم ای گل

به هرجا می رم ذکر تو دارم                    به دل عشق تو و مهر تو دارم

چو می خوابم همه خواب تو بینم             چو بیدارم همه شعر تو دارم

برای تو از این آن گذشتم                       به عشقت از سر و سامان گذشتم

برای بوسه ای گرم از لب تو                   ز جانم ای گل خندان گذشتم

گل روی تو را چینم،کنم بو                      در آغوش چمنها، بر لب جو

در این دنیا نمی خواهد دل من                به غیر از زندگانی با پری رو

                                              عابر کوچه های ابر